Jeden. Tag. Rit #45 met James & Pickle

Vertel ons iets over jezelf en Pickle

Mijn naam is James, maar ik luister ook naar “Pickle’s vader”. Ik ben 56, zij is 7, en we wonen in Seattle, Washington, VS. Ik ben zelfstandig metaal- en houtbewerker van beroep. Ik zou het werk dat ik maak meubels en zo noemen, maar ik heb soms het gevoel dat ik de persoon ben die je belt met een idee, die nog niet heeft doorgehad dat hij eigenlijk als een designer zou moeten rekenen.

Pickle is een Berner sennenhond, maar ze voelt meer als een driekleurige “bankbeer” — het rolt net zo lekker van de tong en beschrijft haar karakter ook best goed.

Hoe en wanneer ben je begonnen met fietsen?

Ik ben eigenlijk altijd wel fietser geweest. Ik herinner me mijn eerste fiets toen ik 5 jaar oud was, en volgens mij heb ik sindsdien nooit geen fiets gehad, of zelfs meerdere tegelijk. Het is wat ik gekozen heb om mijn tijd aan te besteden: van BMX tot mountainbike en racefiets, steeds heen en weer. Daarna raakte ik een tijd lang geobsedeerd door het verzamelen van oude Campagnolo-onderdelen, en vervolgens Schwinn Stingrays — echt van alles en nog wat.

Wat zijn de beste en slechtste dingen aan fietsen?

Ik heb het meest ongelooflijke gevoel van vrijheid ervaren, dat gevoel dat je volledig opgaat in een machine, alsof je samen als één perfecte eenheid functioneert. Dat heb ik op allerlei soorten fietsen gevoeld: dirt jump, racefiets, singletrack — echt een enorme kick.

Ik zou zeggen dat het ergste, en de grootste bron van frustratie en machteloosheid bij iets waar ik zelf voor heb gekozen, de tegenwind is. Ik lijk altijd alleen te rijden, en er is niemand achter wie je kunt schuilen terwijl je tegen de wind schreeuwt dat hij je met rust moet laten. Het is grappig dat rugwind precies het tegenovergestelde doet en je het gevoel geeft dat je sterker bent dan ooit.

Vertel ons over je meest memorabele rit tot nu toe.

Ik werkte als junior begeleider op een Quaker-zomerkamp in de Appalachian Mountains in North Carolina, en op mijn vrije dagen nam ik altijd mijn Trek 400 mee om naar de Blue Ridge Parkway te fietsen. Dat is een ongelooflijk schilderachtige weg, met fantastisch asfalt en een snelheidslimiet van 35 mph.

Er loopt een 7 mijl lange klim vanaf die weg naar het hoogste punt van de oostkust van de VS, Mount Mitchell (6684 ft, 2037 m). Ik ben helemaal naar de top gefietst met het plan om te zien hoe snel ik naar beneden kon gaan.

Dat was in 1986, dus met heel eenvoudige computerapparatuur, maar ik haalde 55 mph (88 km/u) op die afdaling en haalde daarbij een aantal campers in.

Wat is het beste fietsadvies dat je ooit hebt gekregen?

“Keep the rubber side down” — houd de rubberen kant naar beneden.

Ik was fietscourier in Seattle in het midden tot eind van de jaren 90, en hoewel dat vrij vaak werd gezegd en natuurlijk goed advies is, voelt het voor mij meer als een mantra of een soort spreuk om ongeluk af te weren. Fietscouriers vormen een nogal nichegemeenschap. Het meeste werk is jij tegen de klok, maar het is ook een groep mensen die je elke dag de rug dekt, net zo geobsedeerd zijn door fietsen als jij en met wie je makkelijk een paar biertjes kunt drinken terwijl je eindeloos over fietsen praat.

Hoe beveilig je je fietsen thuis en onderweg?

Deze Riese & Müller bakfiets is de duurste fiets die ik ooit heb gehad — hij kostte iets meer dan de tweedehands Honda die we hadden. Ik begin nu pas echt te leren om hem gewoon op slot te zetten en rustig naar binnen te gaan voor een diner of zo.

Deze fiets is 8,5 voet lang en er is eigenlijk maar één goede plek op het achterste frame driehoek waar je hem goed kunt vastmaken aan de typische stadsfietsenrekken. De LITELOK X1 PLUS maakt dat heel eenvoudig, vooral met een grote hond aan boord. En Pickle is meestal al klaar om naar huis te gaan lang voordat ik me begin af te vragen of onze fiets in gevaar is.

Wanneer iemand vraagt welke uitrusting je aanraadt, zeg je…

Neem een EHBO-set mee! Ik heb diegene die ik altijd in mijn rugzak heb zitten laatst nog gebruikt: een andere fietser had bij een val haar wenkbrauw behoorlijk opengesneden, en ik had de kit direct bij de hand om haar te verbinden. Ik heb mezelf onlangs getrakteerd op een Smith Forefront helm, nadat ik maandenlang met een verschrikkelijke kringloop-“brain bucket” heb gereden.

Pickle draagt een Saker-harnas dat crash-getest is voor autoritten, en ze is dol op haar RexSpecs-bril. Ik heb zelf een paar Ray-Ban Meta-brillen die ik fijn vind om Pickle handsfree te filmen tijdens het fietsen. Ik kan er ook mijn moeder mee bellen terwijl we onderweg zijn, want iedereen zou zijn moeder moeten bellen.

Wat staat er op je fiets-bucketlist?

Deze bakfiets was/is bedoeld als het dagelijkse vervoermiddel dat in een grote voormalige militaire vrachtwagen past die ik aan het ombouwen ben tot een overland-voertuig — met als doel dat Pickle en ik kunnen vertrekken en overal naartoe kunnen gaan.

Ik stel me voor dat we samen door nationale parken in de hele VS rijden, door Californië trekken en helemaal doorrijden tot Alaska. Mijn bucketlist is eigenlijk een leven lang fietsen met Pickle, haar de wereld laten zien.